Parcha bo'yicha

Men yuragimni Xudoga berish haqida o'ylasam, bu juda oson eshitiladi va ba'zida biz buni o'zimiznikidan osonroq qila olamiz deb o'ylayman. Biz: "Rabbim, men senga yuragimni beraman" deymiz va buning uchun kerak bo'lgan narsa deb o'ylaymiz.

«Keyin u kuydiriladigan qurbonlikni so'ydi; Horunning o'g'illari unga qonni olib kelishdi va u qurbongohning atrofiga sepdi. Ular unga kuydiriladigan qurbonlikni bo'lak-bo'lak va bosh bilan olib kelishdi. U qurbongohda tutunga ko'tarildi ». (Ibtido 3: 9,12-13).
Sizga ushbu oyat Xudo biz uchun ham xohlagan tavba bilan parallel ekanligini ko'rsatmoqchiman.

Ba'zan biz Rabbimizga aytganda, bu erda mening yuragim, xuddi uni uning oldiga tashlaganimizga o'xshaydi. Buning ma'nosi bu emas. Biz buni shunday qilsak, tavba qilishimiz juda loyqa va biz gunoh ishdan ongli ravishda yuz o'girmayapmiz. Biz faqat bir parcha go'shtni panjara ustiga tashlamaymiz, aks holda u bir xilda qovurilmasdi. Gunohkor qalbimizda ham xuddi shunday, biz nimadan yuz o'girishni aniq ko'rishimiz kerak.

Ular unga kuydiriladigan qurbonlikni, shu jumladan boshini berdilar va u har bir qismini qurbongohda kuydirdi. Men Aaronning ikki o'g'li unga taklifni asta-sekin taqdim etganiga e'tibor qaratmoqchiman. Ular butun hayvonni u erga tashlamadilar, balki qurbongohga ma'lum bo'laklarni qo'yishdi.

E'tibor bering, Horunning ikki o'g'li otalariga qurbonlikni parcha-parcha qilib berishdi. Ular so'yilgan hayvonni umuman qurbongohga qo'yishmadi. Biz ham o'zimizni qurbonligimiz bilan, yuragimiz bilan qilishimiz kerak. "Rabbim, mana senda mening yuragim bor" deyish o'rniga, Xudoga qalbimizni bulg'aydigan narsalarni berishimiz kerak. Rabbim sizga g'iybatimni beraman, yuragimdagi shahvatimni beraman, shubhalarimni senga topshiraman. Xudoga qalbimizni shu tarzda berishni boshlaganimizda, u buni qurbonlik sifatida qabul qiladi. Bizning hayotimizdagi barcha yomon narsalar Ruhning shamoli uchib ketadigan qurbongohda kulga aylanadi.

Fraser Murdoch tomonidan